klęczę przed sobą, jak przed otwartą Księgą
i pragnącymi poznania rękoma
dotykam kształtów rzeczy własnego bycia
następuje przemiana
ze stałości we mgłę
która rozchodzi się po spojeniach ciała z duszą
myślałem, że zbyt bliski byłem słońcu
i nie znałem rzeczywistości własnych rąk
ale teraz, oglądając cię z samego dna świata, ojcze
z podszewki morza
Piotrowi
I
świt
leży
twarzą w stronę słońca
plecami odwrócona do ziemi
oczy poruszone przez światło
rozpoczynają tok budzenia
proces insolacji
Hubertowi
i jest nas dwoje
i znaleźliśmy się gdzieś na dnie miasta
w samym środku burzy
musimy wstrzymywać błyskawice
poruszać grzmoty, uspakajać krzyki
aż ustaną Więcej »
wieczór autorski
poniżej zdjęcia + wiersz
