powódź

Te wszystkie czwartki, piątki i niedziele
które mówią mi o tobie
przypominają powódź

pacierz

klęczę przed sobą, jak przed otwartą Księgą
i pragnącymi poznania rękoma
dotykam kształtów rzeczy własnego bycia
następuje przemiana
ze stałości we mgłę
która rozchodzi się po spojeniach ciała z duszą

list z dna świata

myślałem, że zbyt bliski byłem słońcu
i nie znałem rzeczywistości własnych rąk

ale teraz, oglądając cię z samego dna świata, ojcze
z podszewki morza
powinienem opowiedzieć o tym
jak zmieniłem opinię o bogach
o tym, że nektar, ambrozja i poezja
to kłamstwo

pory dnia

Piotrowi

I
świt

leży
twarzą w stronę słońca
plecami odwrócona do ziemi

oczy poruszone przez światło
rozpoczynają tok budzenia
proces insolacji
drżą czule nasłonecznione źrenice

zamiast witaj mówi
żegnaj
dniu
nigdy się nie zobaczymy

po burzy

Hubertowi

i jest nas dwoje
i znaleźliśmy się gdzieś na dnie miasta
w samym środku burzy

musimy wstrzymywać błyskawice
poruszać grzmoty, uspakajać krzyki
aż ustaną