list z dna świata

myślałem, że zbyt bliski byłem słońcu
i nie znałem rzeczywistości własnych rąk

ale teraz, oglądając cię z samego dna świata, ojcze
z podszewki morza
powinienem opowiedzieć o tym
jak zmieniłem opinię o bogach
o tym, że nektar, ambrozja i poezja
to kłamstwo

pory dnia

Piotrowi

I
świt

leży
twarzą w stronę słońca
plecami odwrócona do ziemi

oczy poruszone przez światło
rozpoczynają tok budzenia
proces insolacji
drżą czule nasłonecznione źrenice

zamiast witaj mówi
żegnaj
dniu
nigdy się nie zobaczymy