klęczę przed sobą, jak przed otwartą Księgą
i pragnącymi poznania rękoma
dotykam kształtów rzeczy własnego bycia
następuje przemiana
ze stałości we mgłę
która rozchodzi się po spojeniach ciała z duszą
podjąć się rachunku?
zatrzymać pęd?
zakończyć
mechaniczny oddech poprzedzony słowem
bezwarunkowy odruch obronny
gęstość większa od rzeczywistych form
bez obliczeń
zamykam usta zanim wypowiem
(słowo)
myślałem, że zbyt bliski byłem słońcu
i nie znałem rzeczywistości własnych rąk
ale teraz, oglądając cię z samego dna świata, ojcze
z podszewki morza
powinienem opowiedzieć o tym
jak zmieniłem opinię o bogach
o tym, że nektar, ambrozja i poezja
to kłamstwo
gdybym mógł wzlecieć na nowo
poszybowałbym wyżej
i wziąłbym cię ze sobą
a co by po nas zostało?
nic, najwyżej podmuch lotu
i wyłuskana z powietrza prawda
co istnieje gdzieś nad nami
promienie padają nie na nas
lecz na nasze młodzieńcze uniesienia
i kończą się nie zaczynając wcale
z niedowierzaniem dotykamy własnych skrzydeł
i brakuje nam nóg by skoczyć
ale wiesz, Dedalu
- one tam są
i jest w twoich rękach ratunek
złącz na nowo pióra
wzbij się
Piotrowi
I
świt
leży
twarzą w stronę słońca
plecami odwrócona do ziemi
oczy poruszone przez światło
rozpoczynają tok budzenia
proces insolacji
drżą czule nasłonecznione źrenice
zamiast witaj mówi
żegnaj
dniu
nigdy się nie zobaczymy
zwilża językiem spierzchnięte usta
pragnienie żąda zaspokojenia
i trzęsą się niecierpliwe dłonie
które chciałyby sięgnąć niczyjego
parzy się herbata
ćmi słońce
II
południe
mając w ustach przeżute słowa
wypluwa
pozbywa się jego z siebie
powoli następuje
zmiana czasu z letniego na zimowy
z ich czasu na jej własny
- chaotyczny
ubywa jej jak świecy przy jego łóżku
coraz mniej
mniej
aż chciałoby się powiedzieć
że niknie
razem ze światłem dziennym
chmurzy się
kończy się eksplozja brzasku
III
zmierzch
obmywa twarz
spłukuje
czyści
z blizn
są jak pieczątki na nie wysłanych listach
lampa zachodzi nad stołem
dopala się znicz
a ona
zapisuje na czystej papeterii
niedokończone zdanie
jakże ja mogłam nie przewidzieć
zgroza, zgroza szepcze
i
oczy ubiera w powieki
a ciało przystraja w sen
za oknem
szepty roztrząsają się w powietrzu
drobinki słów zatapiają w mroku
***
a ja
widzę i szepczę
zgroza, zgroza
i roztrząsa się świat
Hubertowi
i jest nas dwoje
i znaleźliśmy się gdzieś na dnie miasta
w samym środku burzy
musimy wstrzymywać błyskawice
poruszać grzmoty, uspakajać krzyki
aż ustaną
a potem zbierzemy z chodników rozżarzone
wypalone ślady po nas
używając delikatnych bladych rąk
to jest tak -
łapczywie chwytamy w usta powietrze
pełne siarki
zapach miłości w nocy
który objawia się zaczerwienieniem na naszych twarzach
pamiętamy jak na dnie tego wulkanu
uczyliśmy się jak robić
światło
wieczór autorski
zdjęcia + wiersz
nigdy nie byłam dobra z matematyki
przebudzenie. szklanka wody w środku nocy.
błędnie zapisane słowo. nigdy nie umiałam
ortografii. nie pamiętam o skreślaniu pomyłek.
zastępowaniu ich prawdą. nie znam jej.
i nie znam nas. zostawiłam cię na poprzedniej stronie.
czystego. niezmazanego. mógłbyś dalej ciągnąć
moje przekonania za język. gdybyś potrafił
odróżnić wdech myśli od wydechu słów
podnoszonych do potęgi. wtedy
nie równałyby się kłótnią, ale wyniosłyby
jedynie ciebie plus inne sprawy.
przebudzenie. szklanka wody w nocy.
błędnie zapisany wiersz. nigdy nie nauczę się
że wynikiem dodawania stało się odejmowanie.
